Το σύστημα χρησιμοποιεί την εργοστασιακή (αλλά τροποποιημένη) αντλία υψηλής πίεσης του αυτοκινήτου και για τα δυο καύσιμα, ψεκάζοντας το επιλεγμένο καύσιμο από τα εργοστασιακά μπεκ απευθείας μέσα στο θάλαμο καύσης.


Κατά τη μετάβαση από το ένα καύσιμο στο άλλο, η αντλία πρέπει να σπρώξει διαμέσου του υδραυλικού επιλογέα καυσίμων το υπάρχον "παλαιό" καύσιμο που υπάρχει στις κοινές σωληνώσεις, έξω από το κοινό κύκλωμα και να το οδηγήσει πίσω στην αντίστοιχη δεξαμενή καυσίμου.


Όμως, ενώ στη δεξαμενή καυσίμου βενζίνης δεν υπάρχει πίεση, άρα η υπάρχουσα βενζίνη μέσα στις (κοινές και για τα δυο καύσιμα) σωληνώσεις μπορεί εύκολα να επιστρέψει εκεί, δεν συμβαίνει το ίδιο με τη δεξαμενή υγραερίου όπου επικρατεί σχετικά ψηλή πίεση, άρα δεν είναι τόσο εύκολο (και γρήγορο) να σπρώξει η βενζίνη το υγραέριο έξω από τις (κοινές) σωληνώσεις, και χρειάζεται σημαντικά περισσότερος χρόνος για να συμβεί αυτό και να γυρίσει το αυτοκίνητο σε βενζίνη, ενόσω κινείται με υγραέριο.
Επειδή κατά τις μεταβάσεις και την εκτόπιση από τις κοινές σωληνώσεις του ενός καυσίμου από το άλλο, συμβαίνει υποχρεωτικά μια σχετική ανάμιξη των καυσίμων, καλό είναι να μην κάνουμε συνεχείς εναλλαγές "για πλάκα" παρόλο που "υποτίθεται" ότι η ανάμιξη των καυσίμων δεν δημιουργεί πρόβλημα.